જામનગર ના કવિ માસ્ટર રસિક – ગામડા અને શહેર વચ્ચેનો તફાવત તેમની વ્યંગદાર કવિતા દ્વારા આ રીતે સમજાવે છે -
ગામડા માં વસ્તી નાની હોય,
ઘેર ઘેર ક્ષાની હોય,
વહુ ને સાસુ ગમતા હોય,
ભેળા બેસી ને જમતા હોય.
ભુલ થાય તો નમતા હોય,
છોકરાં ખોળામાં રમતાં હોય,
એવી તો માં ની મમતા હોય.
શહેર માં વસ્તી મોટી હોય,
એમાંય દાનત ખોટી હોય,
ફિલમ ના બધે ફોટા હોય,
ધુવાડા ના ગોટેગોટા હોય.
ચારે બાજુ ગંદવાડ હોય,
ઘેર ઘેર મંદવાડ હોય,
ડોક્ટરો તાજા માજા હોય,
શું કામ ? તો ઇ દરદી ના રુપીયે રાજા હોય.
શેરી એ ગલીએ નાકા હોય,
રસ્તા એના કાચા હોય,
ઉપર છલ્લા જ પાકા હોય,
ત્યાં કોન્ટ્રાક્ટરો જ કાકા હોય.
રુપીયા ખાવાના ફાંકા હોય,
હરામ નું હદ કમાતા હોય,
પછી દવામાં પૈસા જાતા હોય.
આવો કેહ્તાં શરમાતા હોય,
આવજો કેહતાં હરખાતાં હોય,
ખવડાવવાનાં ચોર હોય,
ખાવાં માં સહું ની પોર હોય.
અને આવાં તો ચારે કોર હોય….
જણે રાજાનાં કુંવર હોય,
આમ તો મોટા સુવર હોય,
ઉચ્ચ કક્ષાએ ભણતાં હોય,
ગરીબ ને ગાંડા ગણતાં હોય.
મોટી મોટી કોલેજ હોય,
તોય નબળા નોલેજ હોય.
ઘેર ઘેર હાબુના બાંધા હોય,
વિજળી નાં જે દી વાંધા હોય,
નાવાનાં પછી વાંધા હોય.
પાણી પાણી કરતાં હોય,
વારા પ્રમાણે ભરતા હોય,
અગ્ની ની જેમ ઝરતા હોય,
રોજ કજીયા કરતાં હોય.
ઘેર ઘેર નળ હોય,
તોય દમયંતી દુખી હોય.
દારુ વેચવા ફરતા હોય,
હપતાં એના ભરતા હોય,
કાયદા ની બંધી હોય,
ત્યાં સત્તાવાળા સબંધી હોય.
પકડવા માં શરમાતા હોય,
એવા એના નાતા હોય,
નક્કી સંસ્ક્રુતી ખુટી હોય,
તો જ એ દારુ ની છુટ્ટી હોય.
મોટા બંગલા વાળા હોય,
અને ઘરે લગભગ તાળા હોય,
ઓફિસે પટાવાળા હોય,
નાણાં એના કાળા હોય.
દેખાવે રુપાળા હોય,
સગપણ માં એક સાળા હોય,
અને એમાં ય ગોટાળા હોય
કવિ કલ્પના થી લખવા વાળા હોય,
બાકી સમજે છે રસિક – કે કાગડા બધેય કાળા હોય.